आजभन्दा तीन दशक अघि फर्किएर हेर्नुभयो भने अहिलेको जस्तो धादिङ थिएन । जिल्लामा जम्मै एउटा सडक थियो। देशभक्त नागरिक हुनुका नाताले मेरो मनमा चसक्क घोच्थ्यो र मैले त्यसैबेला समृद्ध जिल्ला निर्माणको सपना देखेको थिएँ। त्यसबेला अहिलेजस्तो विचार अभिव्यक्तिको स्वतन्त्रता थिएन। शिक्षा र स्वास्थ्य सबैको पहुँचमा थिएन। परम्परागत रोजगारीभन्दा नयाँ रोजगारी सिर्जना ठप्प थियो। त्यसैबेला जनपक्षीय उम्मेदवारका रूपमा जिल्ला पञ्चायतको सभापति बनेपछि मैले दीर्घकालीन परियोजनाहरू अघि सारेँ। जर्मन सहयोगमार्फत् भीमढुङ्गा लामिडाँडा–गल्छी सडक सुरू गरेँ। योबाहेक आज जति पनि सडक र भौतिक पूर्वाधार बनेका छन्, तिनीहरूको जग मैले नै बसाएको हुँ। बहुदलीय प्रजातन्त्रको स्थापनापश्चात् धादिङको जनप्रतिनिधिका रुपमा जिल्लामा स्वास्थ्य, शिक्षा, पूर्वाधार विकास, कृषिजस्ता कयौं क्षेत्रमा आशा लाग्दा निर्माण, प्रगति र सुधारका कार्य थालनी भएका छन्। तिनीहरू पर्याप्त छैनन्, तर सन्तोषजनक मान्न सकिने अवस्था छ। स्वतन्त्रता, सुशासन, समानता र सामाजिक न्याय मेरो जीवनका संकल्प हुन्। निर्वाचन क्षेत्र र जिल्ला हुँदै देशभर नै शिक्षा, स्वास्थ्य, रोजगारीको सिर्जना गर्दै समृद्धिको नयाँ बिहानी ल्याउने मेरो संकल्प छ।